Τουλάχιστον τραγικό το να μην έχω γράψει τίποτα εδώ και 4-5 μήνες.

Και δεν είναι ότι δε θέλω.

Αλλά πολύ δουλειά, πολύ ποτό και κάτι λίγα από διάβασμα, έ, καταλαβαίνεις τώρα…

Εσύ καλά; Πως πάει;

Λοιπόν, έχω την υπέρτατη ιστορία. Άργησε αλλά έσκασε.

Υπέρτατη ιστορία αν σου αρέσουν τα ποδήλατα και ψιλο-ασχολείσαι, διαφορετικά είναι και πάλι είδηση κατηγορίας Σταλόνε.

Κάποιος λοιπόν μου σφύριξε εντελώς τυχαία κάπου στο Μάρτη -- θα’τανε θαρρώ -- ότι γίνεται στο Βερολίνο τέλος Μαίου / αρχές Ιουνίου το 14 Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Cycle Messenger (ECMC -- European Cycle Messenger Championship).

Για κάποιο ανεξήγητο(;) λόγο, θεώρησα αυτονόητο ότι έπρεπε να πάω.

Βοήθεια; Τσέκαρε: http://en.wikipedia.org/wiki/Bicycle_messenger

Δεν είμαι προφανώς bike messenger, απλά αυτό που λέμε bike commuter.

Βοήθεια; Τσέκαρε:http://en.wikipedia.org/wiki/Bicycle_commuting

Γενικά γουστάρω τρελά ποδήλατο, συνεπώς η συγκεκριμένη διοργάνωση θεώρησα ότι θα ήταν η απόλυτη προβολή της ποδηλατικής κουλτούρας.

Κανονίζω λοιπόν άδεια και ετοιμάζομαι ψυχολογικά…

Στην πορεία μιλάω με ένα φίλο +ποδηλάτη ο οποίος ξέρει από Βερολίνο και ήθελε να πάει ούτως ή άλλως και το κανονίζουμε παρέα.

Τον λένε Βασίλη <-- στο εξής o επονομαζόμενος ‘Βασίλης’.

Ο Βασίλης λοιπόν, όντως μεγάλη βοήθεια, κανόνισε για σπίτι, αεροπορικά εισιτήρια κλπ.
Όλα κομπλέ και μπράβο του.
Το μόνο θέμα: έκανε πετάλι και με τη γλώσσα… θα καταλάβεις παρακάτω τι εννόω…

<<<< ΜΙΛΟΥΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ !!! >>>>

Ο καιρός περνούσε βασανιστικά αργά και βαρετά, με πολύ δουλειά και ψιλο-διάβασμα και κανά ποτό και αρκετές βόλτες με το ποδήλατο…

>> FF x2 >> FF x4 >> FF x8 >> FF x16 >> FF x32 >>

Φτάσαμε λοιπόν στο παλιό αεροδρόμιο του Tempelhof όπου γινόταν το registration (εγγραφή)…
Ο Βασίλης με είχε πρήξει λίγο..φαίνεται;

<< RW x2 << RW x4 << RW x8 [πήγα πολύ μπροστά..]

Η αγώνες διαρκούσαν από 28/05 -- 01/06.
Εμείς πετούσαμε στις 26, για να έχουμε και μια μέρα να βρω ποδήλατο κλπ. <-- μπούρδα..*

Ο Βασίλης βασικά είχε και 2-3 παλιά ποδήλατα σε μια αυλή στο Βερολίνο (στην πολυκατοικία ξάδελφου του που δεν τον είδαμε τελικά -- πάντως τα ποδήλατα και κάτι εργαλεία που είχε του τα πήραμε από εκεί..) οπότε είμασταν άνετοι για το θέμα μετακινήσεων.

Απλά ήλπιζα ότι θα έβρισκα μια κούρσα για να πάρω και εγώ μέρος στον αγώνα.
Μέγα σφάλμα -- απλά δεν παίζει…

Λοιπόν, στο προκείμενο:

Το Βερολίνο είναι μάλλον/ίσως ο Παράδεισος του ποδηλάτου.

Η πόλη κυριολεκτικά ζει με το ποδήλατο.

Μη μπερδεύεσαι, δεν είναι η Πατησίων…

Από πιτσιρίκια μέχρι βαθιά γεράματα, όλοι κινούνται με ποδήλατο (καλά λέμε πέτυχα ένα παππού ο οποίος ήταν τουλάχιστον 80, με στραβό στόμα, σάλια, κλπ -- πρέπει να είχε πάθει και 3 εγκεφαλικά χαλαρά… ο τύπος πάνω στο ποδήλατο του έδινε και καταλάβαινε…θεός του καράτε!).

Και μιας και είπα καράτε, η πρώτη μου εντύπωση μόλις έφτασα στην πόλη ήταν αυτή ακριβώς:

Το Βερολίνο είναι γεμάτο ποδηλάτες -- νίντζα**.

Γιατί όπου και αν κοιτάξεις, βλέπεις να στρίβουν, να πετάγονται και να εξαφανίζονται συνεχώς ποδήλατα. Χωρίς σκορδάκια και καπνούς βέβαια…

Α, καλά. Και που’σαι:
μην κάνεις το λάθος να περπατάς μέσα σε ποδηλατόδρομο:
Μακελειό. Θα τα ακούσεις κανονικά…

Όπως εδώ, ξέρεις τώρα..

Συνεχίζω την αναφορά στο ιβέν-τ για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται όταν λέμε πρωτάθλημα:

Μαζεύονται κάθε χρόνο ποδηλάτες -- αστικοί -- οι οποίοι δουλεύουν ως courier σε εταιρίες και διαγωνίζονται σε:

- Τυπική ημέρα courier -- τον ονομάζουν κύριο αγώνα (main race).
Πρόκειται δηλαδή για παραλαβή/παράδοση πακέτων με συγκεκριμένη σειρά από/σε διάφορα σημεία -- κάτι αντίστοιχο με την καθημερινή τους δουλειά -- ο πιο γρήγορος και σωστός κερδίζει).
Όλος ο αγώνας διεξαγόταν μέσα στο παλιό αεροδρόμιο Tempelhof .

- Sprint (τρέξιμο σε ευθεία)

- Skid (ποιός θα λιώσει πιο πολύ το πίσω λάστιχο ***)

- Κόλπα & Ανάποδοι κύκλοι (ποιός θα κάνει τη μεγαλύτερη μόστρα και ποιός θα κάνει γρηγορότερα 12 ανάποδους κύκλους***)

Ενδεικτικό video από τους προκριματικούς στο skidding (εντυπωσιακό, δε λέω) :

Πάρε και ένα από τη βραδιά με τα κόλπα και τους ανάποδους κύκλους…

Γενικά η φάση μύριζε πολύ ποδήλατο και πολύ καμένο κόσμο με το ποδήλατο.

Πολύ ενδιαφέρουσα φάση δηλαδή…

Και όντως ήταν.

Δε θέλω να σε πρήξω με πολύ μπλα-μπλα κλπ.
Η αλήθεια είναι ότι όσα και να σου πω πρέπει να δεις για να καταλάβεις.

Απλά φαντάσου εν τάχει ότι όλο το πρόγραμμα καθημερινά έμοιαζε με το ακόλουθο:

(Σημείωση:  Στη συνέχεια για λόγους συντόμευσης χρησιμοποιώ τη μεταβλητή BMX η οποία αντιστοιχεί στη φράση: ‘ο Βασίλης Μιλούσε Χωρίσανάσα‘)

Το πρωί ξυπνούσαμε και πίναμε λίγο καφέ -- ΒΜΧ.
Εγώ αναγκαστικά έπρεπε να ασχοληθώ για λίγη ώρα με τη δουλειά μου -- laptop / αισχρό -- δε θέλω ΒΜΧ καν να αναφερθώ στο ζήτημα. ΒΜΧ.
Στη συνέχεια κάναμε ΒΜΧ καμιά βόλτα στην πόλη για ψώνια, καφέ (πάλι) ή φαγητό ΒΜΧ.
Μετά εγώ πήγαινα και την άραζα στο αεροδρόμιο για να δω ποδήλατα κλπ..
Ο Βασίλης έκανε τις βόλτες του και ερχόταν πιο αργά για να πιούμε μπύρες και να κάνουμε χαβαλέ -- full ΒΜΧ.

Για να πάρεις λίγο άρωμα από το όλο σκηνικό, σου βάζω και μερικές φωτό…

Cinelli Vigorelli

Keirin -- Εκπληκτικό μαγαζί με ποδήλατα πίστας στο Kreuzberg

Πρώτη βραδιά -- Πρώτο πάρτυ. Πάρκαρισμένα ποδήλατα απ’εξω. Αυτό x 3 φαντάσου σε πλήθος..

Και μέσα καλά ήταν… Λουκάνικα, μπύρες και μουσική…

Ο Βασίλης παίρνει ανάσα και αρχίζει….

Τυπάς που επιστρέφει από το bike polo και κατευθύνεται ευθεία στις τουαλέτες. Σκληρό σπορ.

Το parking του Tempelhof, το οποίο αποτελούσε το main stage της φάσης.

Όλα καλά, αλλά ρε φίλε, η βροχή ερχόταν σε dt και τα έκανε όλα λίμπα..

Ο παραπάνω είναι ο Eric, Γερμανός bike messenger με τον οποίο έψηνε ο Βασίλης λουκάνικα και κοτόπουλο την ώρα της απονομής. Μετά φέραμε και μπύρες, ήρθαν και άλλοι 2-3 Γερμανοί και Ιρλανδοί και έδεσε το γλυκό.

Ο τύπος ωραίος. Μισή μερίδα παιδί που λέμε -- κοντά 1.65. Μου έδωσε με χαρά το fixακι του για μια βόλτα (ωραίο χρώμα…) αλλά σχεδόν με δυσκολία ανέβηκα και έκανα 10 μέτρα… πολύ μικρό για μένα…
Ο ίδιος πάντως το καβαλάει μια χαρά καθημερινά για τη δουλειά του και όπως μου είπε, δεν το αλλάζει με τίποτα… Προσωπικά διαφωνώ, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα που λέει η μάνα μου <-- σοφή -- και η κουβέντα και η μάνα μου.

Το όλο σκηνικό όπως είπα κράτησε 3-4 μέρες.

Άξιζε τον κόπο. Πολύ καλή φάση.

Του χρόνου αποφασίστηκε -- δια βοής -- να μαζευτούν στη Βουδαπέστη…

Ώραια… Ελπίζω να έχω γράψει και τίποτα άλλο στο μεταξύ μέχρι τότε…

———————————————————————————————————--

* = Μου συνέστησαν να μην πάρω μαζί μου στο αεροπλάνο το ποδήλατο γιατί θα το κλαίω..
2 άτομα μάλιστα μου το συνέστησαν.
Να’ταν ένα, θα’λεγα δεν ξέρει… Αλλά δύο,ε,τους πιστεύεις.

Τους άκουσα -- και πάλι έκλεγα…

Πολύ αντιπαθητικά άτομα.

Αν τύχει και σε σένα να σου λένε 2 άτομα το ίδιο πράγμα και είναι αντίθετο από αυτό που σκέφτεσαι να μην τους ακούσεις. Εσύ έχεις δίκιο. Είναι γενικός κανόνας. Άκου με..
[αλλά μόνο εμένα ή τουλάχιστον άλλους 2+]

** = Νίντζα + καράτε πάνε μαζί. Μη μου πεις ότι δεν κατάλαβες το συλλογισμό..

*** = Τα ποδήλατα που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι είναι πίστας, τα λεγόμενα fixed-gear.
Δεν έχουν ταχύτητες ούτε ‘ελεύθερο’. Δηλαδή, κάνεις πετάλι μπροστά και πας μπροστά -- κάνεις πετάλι ανάποδα και πας όπισθεν…
Αυτή παίζει να είναι και η πρώτη σοβαρή παραπομπή/παρατήρηση που κάνω..