Παύλος Γ.// μια ζωή-ποδήλατο από μουσική, δουλειά, σπουδές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές

Την Παρασκευή που μας πέρασε (06/02) έπαιξαν στο An Club στα Εξάρχεια οι Giardini Di Miro.

Οι Giardini Di Miro – για όσους δε γνωρίζουν -είναι από την Ιταλία. Είναι αυτό που συχνά αποκαλούμε ‘Ιταλοί’.

Οι ‘Ιταλοί’ Giardini Di Miro λοιπόν, παίζουν Post-rock και θεωρούνται μεγάλο όνομα στο χώρο.

Βέβαια προσωπικά/αντικειμενικά, και συγκριτικά με άλλα ονόματα είναι σε μέση κατάσταση (νομίζω).

Ενδεικτικό – και συνάμα τυχαίο – δείγμα:

‘Giardini Di Miro’ : 15 χαρακτήρες
‘Godspeed You! Black Emperor’ : 24 (με το θαυμαστικό)
‘Riding Alone For Thousands Of Miles’: 30
‘God Is an astronaut’ : 16
‘This will destroy you’ : 18

Σύνολο: (15 + 24 + 30 + 16 + 18) / 5 = 20,6 [...βασικά είναι 'τυχαίο και συνάμα ενδεικτικό' το δείγμα]

Άρα μπράβο μου, έχω δίκιο, είναι μεσαίο όνομα στο χώρο.

Το όνομα τους σημαίνει ‘Οι κήποι του Μιρό’ και αναφέρεται (υποθέτω) στο γνωστό ζωγράφο Χουάν Μιρό και τις ζωγραφιές του, οι οποίες είναι πολύ ωραίες (νόμιζω) και έχουν συχνές αναφορές σε κήπους* (φαντάζομαι).

Μόλις διαβάσες μια φοβερά βάσιμη δήλωση.
Να τη λάβεις πολύ υπόψη σου και να την πεις και σε άλλους να μαθευτεί.

Δε θα τους έλεγα κακούς (συνεχίζω ακάθεκτος όπως κατάλαβες), αντιθέτως, έχουν καλό ήχο, αλλά έχουν το ανυπέρβλητο μειονέκτημα – δι εμέ – του να έχουν τραγουδιστή.

Ρε φίλε, άσε τον ήχο μόνο του. Τί μιλάς!;

Το ‘Dividing Opinions’ είναι ένα μέτριο album το οποίο ακούγεται άνετα μια φορά, αλλά για δεύτερη το σκέφτομαι. Δεν έχει κάτι ιδιαίτερο για να με τραβήξει.

Το παλαιότερο EP τους ‘North Atlantic Treaty of love’ έχει το πολύ καλό ‘Little Cesar’ το οποίο μου αρέσει πολύ – και ας έχει φωνητικά…
Είναι απλά η εξαίρεση και μην το κάνουμε και θέμα. Μέχρι εκεί.

Με τις παραπάνω σκέψεις να ταλανίζουν τα μυαλό μου – το ξαναλέω για να ξεκολλήσεις:

Με τις παραπάνω σκέψεις να ταλανίζουν τα μυαλό μου, σκεφτόμουν ότι ίσως θα άξιζε να τους ακούσω, όπως και τους Shora πριν από λίγες ημέρες.

Μαζί τους μάλιστα θα έπαιζαν και οι Έλληνες ‘Dear Serotonin’ καθώς και οι Ελβετοί ‘The lonesome Southern Comfort company’ (από την Ελβετία..) που αν έβαζα και αυτούς στο δείγμα παραπάνω δε θα έβγαινε ούτε μεσαίο όνομα στο χώρο…

Αυτό για μένα είναι θετικό, γιατί μου αρέσει να ακούω νέες μπάντες του χώρου – να ενημερώνομαι βρε αδερφέ..

Τελικά όμως βαριόμουν και δεν πήγα.

*= λοιπόν κοίτα, αν πατήσεις εδώ θα δείς το έργο του: ‘Ο κήπος με τα λαχανικά και το γάιδαρο’, του 1918. Για να μη λες…