Παύλος Γ.// μια ζωή-ποδήλατο από μουσική, δουλειά, σπουδές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές

Την Κυριακή έπαιζαν στο gagarin (στη Λιοσίων, ξέρεις τώρα…) 2 μπάντες από το χώρο της Post-Rock σκηνής που περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον.

Οι μεν Shora ήταν το μεγάλο όνομα της βραδιάς, καθώς ο δίσκος τους ‘Malval’ του 2006 – αν ενθυμούμαι καλώς – υποτίθεται ότι είναι από τα αριστουργήματα του χώρου. Αυτοί είναι Ελβετοί, γεγονός που για το φίλο μου Άρη, αν και τα έχουμε ψιλοσπάσει και έχουμε πλέον να τα πούμε πάνω από ένα χρόνο, είναι από μόνο του κακό γιατί οι Ελβετοί είναι φίλοι με όλους και ουδέτεροι απ’όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
Στην Παλαιστίνη σφάζονται και οι Ελβετοί φτιάχνουν ρολόγια και δίσκους Post-Rock. Αίσχος*.

Οι δε Yndi Halda μόλις έβγαλαν τον πρώτο δίσκο τους με όνομα ‘Enjoy Eternal Bliss’ – το οποίο είναι η μετάφραση του Yndi Halda – που είναι παλιά Σκανδιναβική διάλεκτος/γλώσσα – στην Αγγλική (‘Απόλαυσε αιώνια ευτυχία’ – πολύ αισιόδοξο, μου τη σπάει). Δηλαδή, ο δίσκος είναι ομώνυμος και ας μη φαίνεται.

Οι Yndi Halda είναι Βρετανοί. Αυτό από μόνο του είναι κακό γιατί αυτοί – οι Βρετανοί – είναι παντού συμμέτοχοι, αλλά στα παρασκήνια. Στη σκηνή εμφανίζονται απλά σα να παίζουν μουσική**.

Αλλά εγώ τώρα θα σας πω για τη συναυλία. Γιατί εγώ είμαι Έλληνας και αυτό από μόνο του είναι καλό, γιατί εμείς οι Έλληνες είμαστε οι πιο καλύτεροι του σύμπαντος γιατί τους ξεσκεπάζουμε όλους και ξέρουμε τι κουμάσια είναι. Tους ακούμε/βλέπουμε το θέαμα μεν, αλλά ξέρουμε τι σκαρώνουν γενικά…

Να πω αρχικά ότι στη συναυλία πήγα με το φίλο μου το Νίκο.
Όχι ότι σε ενδιαφέρει και ιδιαίτερα – είμαι σίγουρος, αλλά κουβέντα να γίνεται..

Λίγα λόγια για το Νίκο:

Ο Νίκος είναι 36 χρονών/ετών, μορφωμένο παιδί, πρώην συμφοιτητής μου στο ΕΑΠ (μπλιαχ).
Είναι πρώην, γιατί τα παράτησε νωρίς. Άρα και μορφωμένος, γιατί του έκοψε και το’κοψε νωρίς.
Απλά έχει γενικότερη μόρφωση, όχι ακαδημαϊκή, αλλά πάρα πολύ καλής ποιότητας και ποσότητας.
Τώρα κάνει Ιαπωνέζικα και ποδήλατo και είναι πιο ευτυχισμένος.
Έτσι δείχνει δηλαδή, και γιατί να μην είναι άλλωστε..

Λοιπόν ο Νίκος που ακούτε είναι ο άνθρωπος που με μύησε στην Post-Rock μουσική όταν μου έβαλε να ακούσω για πρώτη φορά τους Κολοσσιαίους ‘Godspeed You! Black Emperor’ [υπόκλισις] πριν 5-6 χρόνια. Από τότε σκάλωσα.

Με την πάροδο των ετών, γνώρισα αρκετούς ενδιαφέροντες ανθρώπους, κανείς από τους οποίους δε μυήθηκε με τη σειρά του στη μουσική αυτή από εμέ.

Έτσι, μείναμε πάλι οι δυο μας να πάμε στη συναυλία αυτή (εντάξει, στους Mono στο ΑΝ είχαμε πάει με τις γυναίκες μας, αλλά εκείνες ήταν για την παρέα, όχι για τη μουσική. Δε μετράει**.)

Φτάσαμε στο gagarin κατά τις 8.30 και πήραμε άααααααανετα εισητήρια καθώς ο κόσμος έξω ήταν πολύ λίγος (10-15 άτομα το πολύ).

Μπαίνοντας μέσα γύρω στις 9, γίναμε καμμιά 20αριά.

Γενικά δε φαινόταν να παίζει και τρελή κίνηση, οπότε γουστάραμε γιατί θα είμασταν χαλαροί και άνετοι.

Μα του κάκου.

Μέχρι τις 10, ο χώρος είχε γεμίσει.

Μπάντα πάντως ακόμα δεν είχε βγεί…..

Τελικά, γύρω στις 10.20 βγήκαν πρώτοι οι Yndi Halda – καθότι είπαμε ότι αυτοί δεν ήταν ΤΟ όνομα της βραδιάς.

Ξέρεις τώρα, πρώτα βγαίνει ο μικρός και μετά ο μεγάλος όνομας.

Οι πιτσιρικάδες από το Canterbury, ξεκίνησαν με το καταπληκτικό δι εμέ «Dash and Blast’, συνέχισαν με ένα νέο track (στο οποίο ο τραγουδιστής όσο και αν προσπαθούσε, δε μπορούσε να ακουστεί – πάλι ο γνωστός κουφός ηχολήπτης θα ήταν στην κονσόλα…) και σαν τρίτο κομμάτι επέλεξαν το επίσης καταπληκτικό ‘Illuminate my heart, my darling!’.

Η ώρα είχε πάει 11.10 περίπου και κάπου εκεί μας χαιρέτησαν.
3 κομμάτια –> 50 λεπτά / καλό έ;

2-3 λεπτά αργότερα, ξαναβγήκαν για encore, χωρίς είναι η αλήθεια να το ζητήσει ο κόσμος με χειροκροτήματα, φωνές, κλπ.

Υποθέτω ότι ίσως οι Shora δεν ήταν ακόμα έτοιμοι ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, οπότε βγήκαν για άλλο ένα κομμάτι.

Δεν μας χάλασε πάντως. Έπαιξαν το ‘We flood empty lakes’ και έκλεισαν την εμφάνιση τους.

Σε γενικές γραμμές πολύ καλοί. Λίγα λαθάκια νομίζω ότι υπήρξαν, ενώ σίγουρα η ποζεριά του κιθαρίστα/frontman ήταν στα αρνητικά. Είναι μικροί όμως, θα μεγαλώσουν…

Στη συνέχεια βγήκαν οι Shora.

Έχοντας ακούσει τους δίσκους τους ‘Malval’ και ‘Shaping the random’, οι οποίοι δε μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν, περίμενα να δω αν το live τους θα μπορούσε να με παρακινήσει/πορώσει περισσότερο.

Ειδικά από τη στιγμή που θεωρητικά είναι κορυφαίοι και πολύ σπάνια κάνουν συναυλίες, είχα και ένα επιπλέον κίνητρο για να τους ακούσω/δω ζωντανά.

Καλώς ή κακώς, η αρχική μου άποψη δεν άλλαξε.

Ωραίο στήσιμο στη σκηνή (από πλευρά εμφάνισης), αλλά πάρα πολύ τραχύς ήχος για τα γούστα μου.
Δεν μπόρεσα σε κανένα σημείο της εμφάνισης τους να μπω σε ένα ρυθμό.
Συνεχή απότομα γυρίσματα στις μελωδίες ενώ η ένταση κόντευε να τα σπάσει όλα – τρομερά δυνατή.

Και ο Νίκος που δεν τους είχε ακουστά δεν έδειξε να ενθουσιάζεται, οπότε ακούσαμε το ‘parhelion’ που ήταν το τρίτο ή τέταρτο κομμάτι τους και την κάναμε…

Σε γενικές γραμμές, άξιζε. Δεν το μετάνοιωσα.
Βέβαια τα 35 εούρα είναι μάλλον πολλά, αλλά τουλάχιστον είδα 2 ονόματα του χώρου (1 + 1 ανερχόμενο αν θες) που ήθελα πολύ να.

Τώρα αναμένονται οι Mogwai και οι Giardini di Miro. Νομίζω ανάποδα, πρώτα οι δεύτεροι και ύστερα οι πρώτοι. Δεν τρελαίνομαι επίσης και για τους δυο, αλλά μπορεί και να πάω.

Θα δούμε…αν είναι, θα σου γράψω.

* Για τον Άρη δηλαδή αίσχος. Εγώ είμαι πιο μετριοπαθής. Αλλά και ο Άρης είναι καλό παιδί κατά βάθος, πρέπει να τους πηγαίνει..έστω και λίγο.
** Αυτό το λέω εγώ, όχι ο Άρης. Εκείνος έχει πρόβλημα μόνο με τους Ελβετούς απ’οσο γνωρίζω.
** Μετράει βέβαια σε προσωπικό επίπεδο το ότι ήρθαν για παρέα. Αλλά και να μην ήθελαν, εμείς πάλι θα πηγαίναμε. Πάντως τους άρεσε – πάλι καλά.