Κλείσιμο – σχεδόν – άλλης μιας βραδιάς Παρασκευής, στη Μαβίλη.
Είναι έξι παρά πέντε. Έχει ξημερώσει – σχεδόν.
Ο Στέλιος* στο Μπρίκι, παίζει το τελευταίο – σχεδόν – κομμάτι του:
Randy Crawford. Streetlife.
Εξαιρετικό.
Ψάχνει στα cd του μάλλον για ένα ακόμα.
Τουλάχιστον τραγικό το να μην έχω γράψει τίποτα εδώ και 4-5 μήνες.
Και δεν είναι ότι δε θέλω.
Αλλά πολύ δουλειά, πολύ ποτό και κάτι λίγα από διάβασμα, έ, καταλαβαίνεις τώρα…
Εσύ καλά; Πως πάει;
Λοιπόν, έχω την υπέρτατη ιστορία. Άργησε αλλά έσκασε.
Πριν από κανένα μήνα – περίπου την τελευταία φορά που έγραψα εδώ… – με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος – ο Τάσος συγκεκριμένα – για να μου πεί ότι έχει στην αποθήκη του ένα παλιό σκελετό κούρσας KTM.
Κάπου στο ’80 φτιαγμένος, χρωμόλη, σκυλί καθαρό. Δε φτιάχτηκε ποτέ, έμεινε στα αζήτητα.
Παραμονή Δεκαπενταύγουστου στο Γκάζι, με τσίμπησε μια μέλισσα στο πόδι πάνω στο ποδήλατο.
Άντεξα τον πόνο.
Τη σκότωσα με μια καρατιά.
Χθες το απόγευμα πήγα στο – καθιερωμένο – Critical Mass Ride Αυγούστου.
Κάτι σου’πα τώρα. Μεγάλη επιτυχία…
Κατ’αρχήν, το αναφέρω ως καθιερωμένο διότι είναι στανταρ η ημερομηνία διεξαγωγής του
Όχι για να δείξω ότι και καλά ‘είμαι μόνιμος’ και ‘δεν το χάνω ποτέ’ και μούμπλε μούμπλε..